Ge(001) before and after gold evaporation and annealing
Kernel of the 4-probe microscope (left), crushed tip on Si surface (middle), two STM tips over gold structures on Ge(001) surface

Sródbłonek SYMFONIA

Mechanizmy farmakoterapeutyczne, markery spektroskopowe, i nanomechanika dysfunkcyjnego śródbłonka
w stłuszczeniu wątroby i w niewydolności serca; w poszukiwaniu narządowej specyficzności

Kierownik: prof. dr hab. Stefan Karol Chłopicki
Kierownicy zespołów badawczych:
prof. dr hab. Marek Szymoński, prof. dr hab. Małgorzata Anna Barańska
Źródło finansowania: Narodowe Centrum Nauki, Program SYMFONIA 3
Wnioskowane dofinansowanie: 6 450 560 PLN
Okres realizacji: 60 miesięcy (2015 - 2019)

Śródbłonek naczyniowy wyścielający układ krążenia od środka, jest dzisiaj postrzegany jako ważny narząd ustroju człowieka. Waży ok 1 kg, zajmuje 4000-7000 m2 powierzchni, i stanowi heterogenną grupę komórek odgrywającą fundamentalną rolę w regulacji układu krążenia i czynności narządów. Upośledzona czynność śródbłonka, poprzez działanie czynników ryzyka miażdżycy takich jak nadciśnienie, podwyższone stężenie cholesterolu, cukrzyca i inne prowadzi do  dysfunkcji śródbłonka i skutkiem tego do rozwoju blaszki miażdżycowej i jego klinicznych powikłań takich jak zawał mieśnia sercowego, udar mózgu czy choroby naczyń obwodowych. Stąd, dysfunkcje śródbłonka można uznać za barometr stanu układu krążenia a farmakoterapię śródbłonka za nowy sposób prewencji miażdżycy i jej powikłań. Dzisiaj istnieje już wiele dowodów na to, że dysfunkcji śródbłonka przyczynia się nie tylko do rozwoju miażdżycy, ale ma istotny udział w patogenezie wielu innych patologii jak stłuszczenia wątroby czy niewydolności mięśnia sercowego. W tych chorobach jednak dysfunkcja śródblonka nie jest pierwotną przyczyną chorób jak w miażdżycy (pierwotna dysfunkcja śródbłonka), ale raczej skutkiem uszkodzenia narządów przez proces chorobowy (wtórna dysfunkcja śródblonka). O ile coraz lepiej znane są mechanizmy pierwotnej dysfunkcji śródbłonka prowadzące do rozwoju i progresji blaszki miażdżycowej, to jednak mechanizmy wtórnej dysfunkcja śródbłonka są słabiej poznane. Celem projektu jest poszukiwanie mechanizmów komunikacji międzykomórkowej pomiędzy komórkami wątroby a komórkami śródbłonka naczyniowego w wątrobie oraz komórkami serca i komórkami śródbłonka w mięśniu sercowym, które to mechanizmy determinują fenotyp śródbłonka i mogą stać się podstawą do poszukiwania hepato- i kardioselektywnej terapii dysfunkcji śródbłonka. Stawiamy hipotezę ze dysfunkcja komórek śródbłonka zatok wątroby (LSEC) zależna od sygnałów z hepatocytów ma istotne znaczenie w rozwoju stłuszczenia wątroby, a dysfunkcja śródbłonka mikrokrążenia wieńcowego zależna od sygnałów z kardiomiocytów ma istotne znaczenie w rozwoju niewydolności serca.

Zastosowanie wielu komplementarnych i unikatowych metod badawczych in vitro, ex vivo oraz in vivo zaadaptowanych do badania czynności śródbłonka, które w ramach tego projektu będą znaczenie rozwinięte dzięki ekspertyzie interdyscyplinarnego zespołu pozwoli na lepsze zrozumienie mechanizmów rozwoju wtórnej dysfunkcji śródbłonka LCES i CMEC wymagających się klasycznej metodyce badawczej. Projekt również pozwoli na rozwój dziedziny obrazowania MRI in vivo w zakresie obrazowania śródbłonka i czynności mikrokrążenia, nanomechaniki struktur miękkich i szczotkowych w zastosowaniu do badania warstwy korowej śródbłonka i jego glikokaliksu, oraz spektroskopii ramanowskiej żywych komórek.

joomla template 1.6